صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بس که شبها چین غم میچیند از ابروی من موج جوهر میزند آیینه زانوی من بیتو گر پهلو به روی بستر خارا نهم اضطراب دل زند صد سنگ بر پهلوی من پنجه دعوی بتابم تیشه فولاد را بسته تا پیکان او تعویذ بر بازوی من سهل باشد خار مژگان گر به چشمم سبز شد شیشه میمی کشد قد در کنار جوی من بس که آمد پا به سنگ محنتم در روزگار رفته رفته سنگ شد همکاسه زانوی من