صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای من سایه همچون دام میپیچد به دست و پای من داغ حسرت جا ندارد در دل آزادهام این حشم برخاسته است از دامن صحرای من زلف ماتم دیدگان را شانهای در کار نیست دست کوته دارای مهر از شب یلدای من مشت خاکی چون عنانداری کند سیلاب را؟ کی نصیحتگر برآید با دل خودرای من؟ حرف پوچ از من کسی وقت غضب نشنیده است کف نمیآرد ز هر طوفان به لب دریای من دشمن از همواری من خون خود را میخورد سیل را دست تعدی نیست بر صحرای من چون کنم پی گم، که با این سوز هر جا میروم شمع روشن میتوان کردن ز نقش پای من همت والای من روزی که قامت راست کرد هیچ تشریفی نیامد راست بر بالای من چون لگن در زیر پای شمع میآید به چشم آسمان در زیر پای همت والای من کوه و دشت از لنگر تمکین من آسوده است آه اگر زنجیر بردارد جنون از پای من جوش دریا کم نمیگردد ز سرپوش حباب مهر خاموشی چه سازد با لب گویای من؟ بر لب چاه زنخدان تشنه لب استادهام آه اگر از سستی طالع نلغزد پای من! از نسیم صبحدم صد پیرهن لاغرترم میتواند باد دامن تیشه زد بر پای من! داغ دارد کیمیای صحبتم خورشید را خشت را یاقوت احمر میکند صهبای من سوز خاکسترنشینان را عیاری دیگرست هر سپندی تکیه نتواند زدن بر جای من ساغری از تلخرویی باز میدارد مرا میتواند کرد شیرین، شبنمی دریای من از غم دستار چون مجنون نمیپیچم به خود افسر از خورشید دارد فرق گردون سای من اشک تا دامن رسیدن مهره گل میشود بس که صائب گرد غم فرش است بر سیمای من