صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من کیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟ از خمار چشم لیلی همچنان خون میخورم گر شود ناف غزالان ساغر مجنون من مانع طوفان نگردد جوش گوهر بحر را کی شود سنگ ملامت لنگر مجنون من؟ میتپم در خون چون داغ لاله از بیطاقتی گر بود در دامن لیلی سر مجنون من حلقه انصاف در گوشش کشم از پیچ و تاب هر که را حرفی بود در جوهر مجنون من صفحه مشق جنون دشت پیمایان عشق هست فرد باطلی از دفتر مجنون من فرصت خاریدن سر نیست مجنون مرا مرغ میخارد به پاگاهی سر مجنون من درد و داغ عشق را از سینه گر بیرون دهم میشود عالم سیاه از لشکر مجنون من شیر ناخن میگذارد، بال میریزد عقاب از شکوه عشق در بوم و بر مجنون من نیست ممکن از غرور عشق سر بالا کنم محمل لیلی گر آید بر سر مجنون من چون فلاخن کز گرانسنگی سبک جولان شود سنگ طفلان میشود بال و پر مجنون من جلوه آتش کند صائب به چشم شبروان بس که سوزد ز آتش سودا سر مجنون من