صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با سیه چشمان بود بزم میگلگون من ساغر از ناف غزالان میزند مجنون من میکند در سینهام پیوسته جولان درد و داغ هر طرف صد محمل لیلی است در هامون من گر چه از شمشیر او بالین و بستر ساخته است همچنان زنجیر میخاید ز جوهر خون من چون دهان زخم، گستاخی نمیدانم که چیست تیغ خون آلود میباشد لب میگون من موشکافان جهان را موی آتشدیده کرد بس که پیچیده است چون زلف بتان مضمون من عالمی را گفتگوی من به وجد آورده است جوش صد میخانه دارد سینه پر خون من میشود در بوته حکمت زر مغشوش صاف نیست جایی بهتر از خم بهر افلاطون من شور بلبل میکند کان ملاحت باغ را میفزاید حسن او را عشق روزافزون من سرو خواهد کرد چون مینای خالی خون عرق چون به سیر باغ آید سبز ته گلگون من شاخ گل بر خاک بندد نقش صائب ز انفعال هر کجا قامت فرازد مصرع موزون من