صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من از پشیمانی دل خود میخورد مهمان من در مصیبت خانهام گرد تعلق فرش نیست سیل خجلت میبرد از خانه ویران من از تنور خاک، نان من فطیر آمد برون از تنور آسمان تا چون برآید نان من قطع پیوند تعلق کردهام زین خاکدان داغ دارد خار را کوتاهی دامان من میکند با آستین جوهر ز روی تیغ پاک آن که میچیند به دامن اشک از مژگان من گریه من بحر را در حقه گرداب کرد کیست مرجان تا زند سرپنجه با مژگان من؟ از تنور هر حبابی سر کشد طوفان نوح چون به دریا رو نهد چشم محیط افشان من نکهت زلف تو راه شش جهت را بسته است از کدامین ره به هوش آید دل حیران من؟ در سر شوریده من عقل شد سودای عشق دیو یوسف میشود در پله میزان من صائب از بس شور معنی هر طرف انگیخته است یادی از دیوان محشر میدهد دیوان من