صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سر نمیپیچد ز اشک لاله گون مژگان من پنجه با دریای آتش میزند مرجان من سینهای چون صبح میخواهد قبول داغ عشق در زمین پاک ریزد تخم را دهقان من تا شدم قانع ز نعمتها به درد و داغ عشق گرم چون خورشید تابان است دایم نان من میشود هر روز بند غفلت من بیشتر دانه زنجیر در خاک است در زندان من گر چه از لب تشنگی یک مشت خاکستر شدم تازه رو دارد سفال خاک را ریحان من میدهد از سنبلستان ریاض خلد یاد از سیه مستان معنی صفحه دیوان من تازه رو بر میخورم با هر که خونم میخورد نیشتر را گل به دامان میکند شریان من اختیار گریه بیاختیارم دادهاند غیر مژگان یک سر مو نیست در فرمان من حلقه بیرون در کام از نظربازی گرفت تا به کی محروم باشد دیده حیران من؟ این جواب آن غزل صائب که گوید مولوی چون بنالم عطر گیرد عالم از ریحان من بس که ترسیده است چشمم صائب از رخسار او برنمی آید نگه از سایه مژگان من