صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من توتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من جوهر بینایی من پرده سوز افتاده است کی سفیدی میتواند شد نقاب چشم من؟ آنچنان کز خنده گردد غنچه گل بیگره از دل بیدار باشد فتح باب چشم من رشته اشکم بعینه سبحه بگسسته است بس که میآید غبارآلود آب چشم من موجه تردست را خشکی کند سوهان روح آب بردارد گر از دریا سحاب چشم من دیده من تا به خال دلفریب او فتاد مردمک شد نقطه سهو کتاب چشم من تشنه عرض گهر چون تنگ چشمان نیستم گریه بیاشک باشد انتخاب چشم من بس که میریزم به تلخی اشک، هر مژگان من میشود انگشت زنهاری ز آب چشم من دیده بیدار انجم محو شد در خواب روز همچنان در پرده غیب است خواب چشم من چون تواند بحر با من لاف همچشمی زدن؟ میزند پهلو به گردون هر حباب چشم من جای حیرت نیست گردد گر حصاری در تنور در مقام لاف، طوفان از حجاب چشم من نه ز ساقی ناز و نه از خم بزرگی میکشم تا ز خون دل مهیا شد شراب چشم من چون رگ سنگ است صائب در نظر مژگان مرا بس که از غفلت گرانسنگ است خواب چشم من