صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من روی میمالد به خاک آیینه را تمثال من بلبل من از حریم بیضه تا آمد برون گل ز شبنم خیمه بیرون زد به استقبال من نامرادی مطلب افتاده است در راه طلب ورنه مطلب پاکشان میآید از دنبال من دیدهام در بیپر و بالی گشاد خویش را ناخن پرواز نگشاید گره از بال من گر چه ساغر در خو مجلس به دور افکندهام کوه را از پا درآرد رطل مالامال من هدیهای اهل هنر را به ز عیب خویش نیست عیبجو بیهوده افتاده است در دنبال من یک سر مو بر تنم بیپیچ و تاب عشق نیست میشود آیینه صاحب جوهر از تمثال من میشدم صائب در اقلیم سخن صاحبقران گر نمیشد صرف تسخیر بتان اقبال من