صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من از زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من کیست دیگر تا تواند دست با من کوفتن؟ کآسمان باآن زبردستی بود در خاک من نیست چین نارسایی در کمند فکرتم هست گیراتر ز چشم آهوان فتراک من چون پر پروانه سوزد پرده افلاک را گر نفس در دل ندزدد شعله ادراک من اشک نیسان چون صدف گوهر شود در سینهام وقت تخمی خوش که افتد در زمین پاک من جوهر ذاتی نمیگرداند از شمشیر روی میزند سرپنجه با دریا خس و خاشاک من شمع عالمسوز را انگشت زنهاری کند چون به محفل رو نهد پروانه بیباک من سیر چشمان را نظر بر جامه پوشیده نیست ورنه بوی پیرهن باشد گریبان چاک من میشود صائب ز سوز سینهام عالم فروز گر چراغ کشتهای آرد کسی بر خاک من