صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از هواداران شود دایم مکدر شمع من از پر پروانه دارد تیغ بر سر شمع من پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه میشود دست حمایت آستین بر شمع من از مروت میکند روشن چراغ خصم را گر به ظاهر میشود خامش ز صرصر شمع من گردنی در زیر تیغ از موم دارد نرمتر در نظر دارد همانا بزم دیگر شمع من زندگی نتوان به کوشش یافت، ورنه عمرها غوطه زد در بحر ظلمت چون سکندر شمع من باشد از جوش هواداران میروشن مرا دارد از بال و پر پروانه ساغر شمع من در شبستانی که دارد صد سمندر هر شرار شد ز بیپروانگیها تیر بیپر شمع من گوهر خود را ز چشم زخم میدارد نگاه گر نسازد دامن فانوس راتر شمع من از زبان آتشینم عالم دل زنده شد صد چراغ کشته را شد افسر زر شمع من دیده گوهرشناسی نیست، ورنه بزم را تازه رو دارد ز اشک پاک گوهر شمع من سرد مهری صائب از جا درنمی آرد مرا در گذار باد میسوزد به لنگر شمع من