صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من در میان سرو، قمری دست خود را حلقه کرد چند باشد حلقه بیرون در آغوش من؟ چون شراب کهنهام آسوده در مینا، ولی مینماید خویش را در کاسه سر، جوش من کوه را از بردباری گر چه بر سر مینهم سایه دست نوازش برنتابد دوش من دشمنان را میشود از هیبت من دل دو نیم جوهر تیغ دو دم دارد لب خاموش من بیش میگردد جنون من ز سنگ کودکان نیستم بحری که از لنگر نشیند جوش من چون شکرخندی دهد رو، میشوم صائب غمین نیش چون زنبور در دنبال دارد نوش من