صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۱۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است تیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من ریشه خون من و جوهر به هم پیچیده است کی ز تیغش میرود داغ پلنگ خون من؟ این سیاهی بر بیاض گردن او خال نیست گردنش شد داغدار از دست رنگ خون من در مذاق خنجر او کار شکر میکند از شکر شیرینی رغبت شرنگ خون من میکنم لوح مزار خویش از سنگ فسان تا مگر آید برون تیغش ز سنگ خون من خون مظلومان نمیخوابد چو خون کوهکن میدرد پهلوی خسرو را پلنگ خون من بر بیاض گردنش صائب اگر چشم افکنی میتوان دیدن در آن آیینه رنگ خون من دامنش چون لاله گون گردد ز رنگ خون من؟ خاک میمالد به لب تیغش ز ننگ خون من کیست غیر از داور محشر، که روز بازخواست دامن او را برون آرد ز چنگ خون من بس که داغ سینه سوز مهر، خونم را مکید بر سفیدی میزند چون صبح، رنگ خون من ارغوان زار تجلی گریه گرم من است طور را یک لقمه میسازد نهنگ خون من! میکشم خود را ازین غیرت که دست افکنده است بر بیاض گردن آن شوخ، ننگ خون من