صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از جفای چرخ نالیدن نمیآید ز من گوش خصم سفله تابیدن نمیآید ز من دست بیعت با توکل دادهام روز ازل از برای رزق کوشیدن نمیآید ز من شمعم اما خانه همسایه از من روشن است بر فروغ خویش چسبیدن نمیآید ز من برنمی خیزد صدا از دست چون تنها بود پیش بیدردان خروشیدن نمیآید ز من خانه صیاد میدانم لباس فقر را خرقه تزویر پوشیدن نمیآید ز من بیمیانجی مهربان میخواهم آن دلدار را گل به دست دیگران چیدن نمیآید ز من گر چه دارم صد زبان آتشین چون آفتاب از گناه خویش پرسیدن نمیآید ز من آسمان گو توتیا کن استخوانهای مرا رو به خاک عجز مالیدن نمیآید ز من گر چه دارم پنجه شیر ژیان در آستین سینه موری خراشیدن نمیآید ز من ریشه غم، زعفران گردد اگر در سینهام چون گل تصویر، خندیدن نمیآید ز من در کنار گل چو شبنم جای خود وا میکنم سینه بر خاشاک مالیدن نمیآید ز من داغ را از ننگ مرهم کردهام صائب خلاص گل به روی مهر مالیدن نمیآید ز من