صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من دست گلچین میرود از کار از آواز من رشته ذوق گرفتاری به بالم بستهاند نگذرد از گوشه بام قفس پرواز من جوهرم را تا به سنگ امتحان زد کوهکن تیشه فولاد خود را کرد پای انداز من سهل باشد از فغانم گر قفس مجمر شود بیضه چون فانوس بود از شعله آواز من همچو شاخ پر ثمر وقت است پشتش بشکند از هجوم عندلیبان گوشههای ساز من تا به دارالامن صلح کل رسیدم، کبک مست خواب راحت میزند در چنگل شهباز من صبحم، اما چون شبم در پرده پوشیها مثل مشرق لب را نداند آفتاب راز من سر فرو نارد به شاخ پست طوبی فطرتم میزند پر در فضای لامکان، انداز من