صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من این زمینی از ریاضت آسمانی شد ز من مشت خاری داشتم تا آشیانی داشتم باغها سر تا سر از بیآشیانی شد ز من خانه داری دستگاه عیش بر من تنگ داشت خانه یک شهر از بیخانمانی شد ز من تا چو تاک از دست خود دادم عنان اختیار نخل سرکش زیر دست از خوش عنانی شد ز من ریختم در پیش دریا آبروی خود، ولیک صد صدف سیراب از گوهرفشانی شد ز من چون گل رعنا درون خویش اندودم به خون تا درین بستانسرا رنگ خزانی شد ز من میکنم صائب قضا گر عمر کوتاهی نکرد آنچه فوت از زندگی در شادمانی شد ز من