صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیاثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟ تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟ با سرافرازی تلاش خاکساری میکنم چون گهر گرد یتیمی میکند تعمیر من آه بیتأثیر من در زیر لب باشد مدام از کجی بیرون نمیآید ز ترکش تیر من میشود افزون ز اسباب تسلی وحشتم تیغ زهرآلود داند سبزه را نخجیر من آسمان بر جوهر من پرده نتواند کشید زهر قاتل میکند زنگار را شمشیر من از سیه کاری به کام من نمیگردد زبان از گرانی لنگ دارد عذر را تقصیر من روزی من میرسد از خامه حرف آفرین از سر انگشت باشد چون یتیمان شیر من نی به ناخن میکند الماس زرین چنگ را بس که پیچیده است بر خود غنچه دلگیر من شاهد خامی است دست پا زدن در بند عشق برنمی خیزد صدا چون جوهر از زنجیر من آنچنان رسوا شدم صائب که ماه و آفتاب از زمین گیران بود با عشق عالمگیر من