صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من ریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من با خرابیهای ظاهر دلنشین افتادهام سیل نتوان گذشت از خاک دامنگیر من سختی ره میشود سنگ فسان عزم مرا برنمی گردد، اگر بر سنگ آید تیر من خاکیان از جوهر پوشیده من غافلند زیر گردون است در زیر سپر شمشیر من آفتاب بیزوال عشق بر من تافته است موی آتش دیده گردد خامه از تصویر من غوطه در سرچشمه آب حیاتش میدهند هر که میریزد عرق چون خضر در تعمیر من گر به ظاهر دیده من شد سفید از انتظار متصل با قصر شیرین است جوی شیر من اینقدر وحشت نمیبردم به خود هرگز گمان در کمند زلف او نگذاشت چین نخجیر من چون عرق چشمم به روی گلعذاران وا شده است آفتاب و مه نمیآید به چشم سیر من چون تواند سبزه زیر سنگ قامت راست کرد؟ میکند کوته زبان عذر را تقصیر من سرو و سوسن را دل آزاده من داغ داشت حلقه مردانه چشم تو شد زنجیر من گفتم از پیری شود بند علایق سستتر قامت خم حلقهای افزود بر زنجیر من یک دل غمگین جهانی را مکدر میکند باغ را در بسته دارد غنچه دلگیر من گر چنین صائب جنون من ترقی میکند حلقهها در گوش مجنون میکشد زنجیر من