صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مغز را آشفته میسازد دل پر شور من پنبه برمی دارد از مینا میمنصور من جای حیرت نیست گر در خم نمیگیرد قرار پاره شد زنجیر تاک از باده پر زور من گر چه از داغ است در زیر سیاهی سینهام آب میگردد به چشم آفتاب از نور من دامن دشت قناعت باغ و بستان من است از کف دست سلیمان میگریزد مور من گر چه بر من فکر روزی زندگی را تلخ ساخت شش جهتشان عسل گردید از زنبور من آه گرمی بود کز بیطاقتی قد میکشید داشت شمعی بر سر بالین اگر رنجور من سوده الماس میدارند از زخمم دریغ آه اگر میخواست مرهم از کسی ناسور من وای بر من گر نمیشد با هزاران زخم و داغ سرد مهریهای یاران مرهم کافور من شد سیاهی صائب از داغ درون لاله محو کی ندانم صبح خواهد شد شب دیجور من