صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آسمانها را به چرخ آرد دل پر شور من میکند از جای خم را باده پر زور من خاکیان بیبصیرت را نمیآرد به شور ورنه میریزد نمک در چشم اختر شور من دیده رغبت به هر شهدی نمیسازم سیاه بر شکرخند سلیمان است چشم مور من حرف حق را بر زمین انداختن بیحرمتی است از سریر دار منبر میکند منصور من از رگ خامی نباشد میوه من ریشه دار نشأه میمی دهد در غورگی انگور من بود کوه بیستون فرهاد را گر سنگ زور از دل سنگین خوبان است سنگ زور من نیست غیر از نیش رزق من ز کافر نعمتان شش جهت هر چند شد پر شهد از زنبور من گر چه شد صحن زمین از کاسهام چینی نگار باده از جام سفالین میخورد فغفور من از جواهر سرمه الماس روشن گشته است کی به مرهم چشم میسازد سیه ناسور من؟ کی به درمان تن دهد آن کس که ذوق درد یافت؟ دست از دست مسیحا میکشد رنجور من این نمک کز شورش عالم به زخم من رسید میشود صبح قیامت مرهم کافور من ز اختر طالع چه بگشاید، که خورشید منیر خال روی زنگیان شد از شب دیجور من از تب سوزان دل شبها چراغم روشن است نیست حاجت شمع دیگر بر سر رنجور من تا به جمع مال حرص اغنیا را دیده است میکشد، گر دانهای دارد، به خرمن مور من جلوه برق تجلی را مکان خاص نیست از دل سنگین خوبان است کوه طور من گر در احیای سخن کردم قیامت دور نیست کز صریر خامه خود بود صائب صور من