صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آه میدزدد نفس در سینه افگار من غنچه میخسبد نسیم صبح در گلزار من پرده گنج است ویرانی، که تا محشر مباد سایه افتادگی کم از سر دیوار من! بلبل تصویر، گلبانگ نشاط از دل کشید چند باشد غنچه زیر بال و پر منقار من؟ با دم جان پرور شمشیر عادت کرده است از دم عیسی هوا یابد دل بیمار من آسیا را دانه جان سخت من دندان شکست آسمان بیهوده میکوشد پی آزار من گر چه از مژگان کلکم آب حیوان میچکد میتوان گرد کسادی رفت از بازار من هیچ گه دست حوادث از سرم کوته نبود قطره میزد در رکاب سیل دایم خار من صائب از بس چرخ در کارم گره افکنده است رشته تسبیح در تاب است از زنار من