صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من آه کان آهوی وحشی جست باز از دست من از ره بیچارگی میآرمش در دام خویش گر به گردون میرود آن چاره ساز از دست من از ادب هر چند کوتاه است دست جرأتم چاکها دارد چو گل دامان ناز از دست من صید من وحشی است، بیزحمت نمیآید به دست صد الف بر سینه دارد شاهباز از دست من از غبار خاطرم آیینهها دربسته شد سنگ بر دل میزند آیینه ساز از دست من گریه شادی مرا از وصل او محروم کرد برد وسواس وضو وقت نماز از دست من بس که پیچیدم به فکر زلف، صائب روز و شب بر جنون زد خامه معنی طراز از دست من