صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میگذشت از پردههای آسمان فریاد من برنمی آید کنون از آشیان فریاد من در جوانی میگذشت از سنگ خارا نالهام تیر بیپر شد ز قد چون کمان فریاد من یک نوا دارم ولی چون بلبل از نیرنگ گل جلوه دیگر کند در هر دهان فریاد من نیست چون بلبل، زبانی ناله پر شور من همچو نی خیزد ز مغز استخوان فریاد من گر چه صحبت یک نفس باشد جدایی مشکل است از فراق تیر باشد چون کمان فریاد من بلبلان را ناله من بر سر شور آورد من چو نالم خیزد از چندین زبان فریاد من میخورم افسوس بر عهدی که بودم در چمن در قفس نبود ز هجر آشیان فریاد من میشود هر برگ سبز او زبان بلبلی پهن گردد گر به صحن گلستان فریاد من ابر نتوانست گشتن سرمه آواز رعد چون شود در پردههای دل نهان فریاد من؟ من به امید تو گاهی میشدم دستانسرا تا تو رفتی شد غریب گلستان فریاد من سرکش افتاده است آن رعنا، وگرنه سرو را سر به گلشن داد چون آب روان فریاد من کی چنین آواره میشد فکر من هر جانبی؟ مستمع مییافت گر در اصفهان فریاد من کوه چون ابر بهاران روی در صحرا نهد گر شود با رعد صائب همعنان فریاد من