صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من در کف آیینه لنگردار شد سیماب من صبح بیداری شود گفتم مرا موی سفید پرده دیگر شد از غفلت برای خواب من بس که با گرد خجالت طاعتم آمیخته است خاک میلیسد زبان شمع در محراب من تا نپیوندم به دریا، نیست آسایش مرا میکند گرد یتیمی خاک را سیلاب من پیچ و تاب رشته برمی داشت دست از گوهرم تشنهای سیراب میگردید اگر از آب من همچو پیکان در تن از بیطاقتی در گردش است از کجا تا سر برون آرد دل بیتاب من گر چه از سرگشتگان این محیطم عمرهاست نیست غیر از مشت خاری حاصل گرداب من دارد از زورآوری خم در خم صید نهنگ سر فرو نارد به صید ماهیان قلاب من