صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آه گرمی هست دایم در دل بیتاب من نیست هرگز بیچراغی گوشه محراب من شورشی دارم که میپاشم چو ابر از یکدگر کوه قاف آید اگر پیش ره سیلاب من شوربختی بین که ریزد بحر با چندین گهر خار و خس در کاسه دریوزه گرداب من میبرد بر حال قارون رشک در زیر زمین در ته گرد کسادی گوهر شاداب من چند بتوان آبروی گریه پیش صبح ریخت؟ تا به کی صرف زمین شور گردد آب من؟ از شتاب عمر گفتم غفلت من کم شود زین صدای آب سنگینتر شد آخر خواب من مرگ نتواند مرا از بیقراری بازداشت میشود صائب ز کشتن زندهتر سیماب من