صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا توان خاموش بودن دم نمیباید زدن عالم آسوده را بر هم نمیباید زدن میتوان تا غوطه در سرچشمه خورشید زد خیمه بر گلزار چون شبنم نمیباید زدن از دل و دین و خرد یکباره میباید گذشت در قمار عشق نفس کم نمیباید زدن پیش اهل حال میباید لب از گفتار بست چون طرف آیینه باشد دم نمیباید زدن تا نیابی ترجمانی همچو عیسی در کنار بر لب خود مهر چون مریم نمیباید زدن جای شادی نیست زیر این سپهر نیلگون خنده در هنگامه ماتم نمیباید زدن چون زمین سادهای پیدا شود از بهر نقش بر لب خود مهر چون خاتم نمیباید زدن شهریان را سیر چشم از جود کردن همت است در بیابان خیمه چون حاتم نمیباید زدن میتوان تا صائب از جام سفالین باده خورد میچو بیدردان ز جام جم نمیباید زدن