صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
باده بیلعل لب دلبر نمیباید زدن غوطه در دریای بیگوهر نمیباید زدن با حیا نتوان ز لعل دلبران سیراب شد کوزه سربسته بر کوثر نمیباید زدن نیست چین در کار آن پیشانی واکرده را صفحه آیینه را مسطر نمیباید زدن رنج باریک آورد آمیزش سیمین بران سر برون چون رشته از گوهر نمیباید زدن رخنهای زندان گردون را به جز تسلیم نیست در قفس بیهوده بال و پر نمیباید زدن خواب آسایش گرانسنگ است خون مرده را بر رگ این غافلان نشتر نمیباید زدن تا به آن خشک چون آیینه بتوان ساختن قطره در ظلمت چو اسکندر نمیباید زدن زردرویی میکند یکسان به خاک تیرهات حلقه چون خورشید بر هر در نمیباید زدن تشنه چشمان آب و رنگ از لعل، صائب میبرند در حضور زاهدان ساغر نمیباید زدن