صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
باده با رندان صافی سینه میباید زدن حسن اگر داری در آیینه میباید زدن چون سر خورشید با یک داغ نتوان ساختن نقش داغ تازهای بر سینه میباید زدن صبح شنبه میزداید زنگ از دل بیشراب باده روشن شب آدینه میباید زدن نافه از خون خوردن پنهان شود مشکین نفس باده زیر خرقه پشمینه میباید زدن در جگر صد سوزن الماس میباید شکست بعد ازان بر خرقه خود پینه میباید زدن قسمت خود بین نمیگردد زلال زندگی ای سکندر سنگ بر آیینه میباید زدن دردمندی از فلک تعلیم میباید گرفت هر سر مه ناخنی بر سینه میباید زدن گر نمیخواهی که فردا هیزم دوزخ شوی تیشه بر پای درخت کینه میباید زدن در شهواری که میگویند، در جیب دل است خویش را بر قلب این گنجینه میباید زدن صحبت اهل زمان صائب ندارد نشأهای میبه یاد مردم پیشینه میباید زدن