صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟ در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟ در گلستانی که باشد چشم بلبل در کمین پیش ما معراج بیدردی است گل بر سر زدن پرتو خورشید را با خاک یکسان کرده است بیطلب هر جای رفتن، حلقه بر هر در زدن گفتگوی عشق با افسردگان روزگار بر رگ سنگ است از بیحاصلی نشتر زدن تا درین بستانسرا پای تو در گل محکم است کوته اندیشی بود چون سرو دامان بر زدن قامتت چون حلقه گردد چشم عبرت باز کن کز جهان سفله میباید ترا بر در زدن تا اسیر چرخی از شکر و شکایت دم مزن دل سیه سازد نفس در زیر خاکستر زدن هر که را از عشق عودی در دل پر آتش است از مروت نیست گل بر روزن مجمر زدن سکه مردان نداری، معرفت کم خرج کن فتنهها دارد به نام پادشاهان زر زدن گر نریزی آبروی خویش را صائب به خاک در همین جا میتوانی غوطه در کوثر زدن