صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن سرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن بود اگر تخت سلیمان را روان بر باد حکم بر نفس فرمانروا باشد سلیمان سخن از سلیمان سر نمیپیچید اگر دیو و پری لفظ و معنی هم بود در تحت فرمان سخن مد کوتاهی است عمر جاودان ز احسان او خشک مگذر زینهار از آب حیوان سخن میدهد دامان یوسف را به آسانی ز دست دست هر کس آشنا گردد به دامان سخن آب حیوان میشود در دیدهاش آب سیاه هر که یک شب زنده دارد در شبستان سخن تنگ دارد عرصه گفتار بر من روزگار ورنه طوطی دارد از آیینه میدان سخن دیدهام چون پیر کنعان شد سفید از انتظار تا شنیدم بوی یوسف از گریبان سخن عمر آب زندگی نقش بر آبی بیش نیست گر بقا داری طمع، جان تو و جان سخن! عالمی چون تیشه سر بر سنگ خارا میزنند تا که را صائب به دست افتد رگ کان سخن