صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مینشاند آن دهان تنگ را در خون سخن کار دندان میکند با آن لب میگون سخن در لباس عنبرین از معنی رنگین، کند در نظرها جلوه سبزان ته گلگون سخن تا سخن موزون نگردد مرغ بیبال و پرست از زمین گیری برآید چون شود موزون سخن دل دو نیم از درد چون شد، طبع میگردد روان خامه بیشق به دشواری دهد بیرون سخن سجده شکرست واجب چون قلم بر گردنش میشود نازل بهشان هر که از گردون سخن چون گذارندش به سر از نقطه داغی هر زمان؟ نیست گر از عشق لیلی طلعتان مجنون سخن از سیه مستی قلم سر را به جای پا گذاشت مستی افزون میدهد از باده گلگون سخن ما را از خاک چون مو از خمیر آرد برون از دم خونگرم و از گیرایی افسون سخن مینماید ناله زارش قلم را سینه چاک دور افتاده است تا از عالم بیچون سخن هستی ده روزه را عمر مؤبد میکند در اثر باشد ز آب زنگ افزون سخن بس که شد گرد کسادی پرده دار گوهرش رشک دارد در ضمیر خاک بر قارون سخن خواب را صائب چو اشک از چشم من افکنده است بس که کرده است از خیال خود مرا مفتون سخن