صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست از منصور اگر مستانه میگوید سخن از زبان شمع این پروانه میگوید سخن نیست گوش حق شنو، ورنه مسلسل همچو موج نه صدف زان گوهر یکدانه میگوید سخن غافل از سررشته آن گوهر یکدانه است زاهدی کز سبحه صد دانه میگوید سخن نیست گوش اهل عالم محرم اسرار عشق زین سبب با خویشتن دیوانه میگوید سخن شیشه ناموس خود را میزند بر کوه قاف پیش خم هر کس که از پیمانه میگوید سخن آب حیوان را به باد بینیازی میدهد بادپیمایی که بیدردانه میگوید سخن صحبت پیر مغان بر نوجوانان بار نیست چون پدر با کودکان طفلانه میگوید سخن هر که را از هوشمندی هست در سر نشأهای چون به مستان میرسد، مستانه میگوید سخن مهر بر لب زن که بر خامی دلیل ناطق است باده چندانی که در میخانه میگوید سخن کوه از یک حرف ناسنجیده میگردد سبک وای بر آن کس که بیباکانه میگوید سخن خار دیوار تو با نظارگی و باغبان ز دل آزاری به یک دندانه میگوید سخن هر که از آب حرام رشوت آبستن نشد تیغ اگر باشد طرف، مردانه میگوید سخن هر که دارد صائب از حال گرانباران خبر با گرانجانان سبکروحانه میگوید سخن