صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل مدام از خط و زلف یار میگوید سخن هر که سودایی شود بسیار میگوید سخن نیست مانع چشم او را خواب ناز از گفتگو آنچنان کز بیخودی بیمار میگوید سخن در صف آزاد مردان کمترست از جوز پوچ هر سبک مغزی که از دستار میگوید سخن پیش رخساری که میلغزد بر او پای نگاه ساده لوح آن کس که از گلزار میگوید سخن با پشیمانی نگردد قدرت گفتار جمع نیست نادم هر که ز استغفار میگوید سخن هر که گرد حرف حرف خود نگردد بارها گر بود مرکز، که بیپرگار میگوید سخن میکند نزدیک راه عیبجویان را به خود کارپردازی که دور از کار میگوید سخن نیست ساحل را ز راز سینه دریا خبر وای بر مستی که با هشیار میگوید سخن میکند ناقص عیاریهای خود را سکه دار کاملی کز درهم و دینار میگوید سخن عقل میدان سخن بر عاقلان کرده است تنگ ورنه مجنون با در و دیوار میگوید سخن میشود کوته به اندک روزگاری عمر او هر که صائب چون قلم بسیار میگوید سخن