صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در لب جان پرور جانان نمیماند سخن در حجاب غیب هم پنهان نمیماند سخن نیست مانع سرو را زنجیر آب از سرکشی چون بلند افتاد، در دیوان نمیماند سخن زنده جاوید میسازد سخنور را چو خضر در اثر از چشمه حیوان نمیماند سخن در گره از نافه نتوان بست بوی مشک را چون بود رنگین، چو خون پنهان نمیماند سخن دیده صورت پرستان گر شود معنی شناس در قماش از یوسف کنعان نمیماند سخن فهم در غور سخن کوته نفس افتاده است ورنه از دریای بیپایان نمیماند سخن خون چو گردد مشک، از پامال گشتن ایمن است پاک چون گردید از جولان نمیماند سخن بر سر انصاف میآید فلک با ماه مصر بیش ازین در چاه و در زندان نمیماند سخن میشود چون ماه عالمگیر نور این چراغ تا قیامت در ته دامان نمیماند سخن چون هدف ثابت قدم شد تیر کم گردد خطا مستمع گر دل دهد، حیران نمیماند سخن با سخنور کار عیسی میکند درد سخن هست اگر این درد، بیدرمان نمیماند سخن هست بر باد نفس فرمان او صائب روان از سلیمان در شکوه وشان نمیماند سخن