صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟ نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را به خط تسلی ازان لعل آبدار شدم که خاک میکشد از آب بهتر آتش را ز برق شوخی او ریخت کوه قاف از هم نهان به شیشه چسان سازم آن پریوش را؟ عنان برگ خزان دیده در کف بادست چگونه جمع کنم این دل مشوش را؟