صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۱۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن میخورم قند از شکست آرزوی خویشتن رشته این تنگ چشمان رنج باریک آورد میکنم از جسم زار خود رفوی خویشتن میفشارم، گر به حرف شکوه بگشاید دهن چون سبو دستی که دارم بر گلوی خویشتن در کف آیینه چون سیماب میلرزد به خویش؟ آنچنان لرزد دلم بر آبروی خویشتن فارغم چون طوطی از حسن گلوسوز شکر من که شکر میخورم از گفتگوی خویشتن در غریبی چاره گرد یتیمی چون کنم؟ من که در دریا ندارم شستشوی خویشتن پیش آن پاکیزه دامن، خانه نارفتهام گر چه عمرم صرف شد در رفت و روی خویشتن نیست ممکن این کشاکش از رگ جانم رود تا نپیوندم به دریا آب جوی خویشتن تا شدم چون نافه دور از ناف آهوی ختن میفرستم قاصدی هر دم ز بوی خویشتن چون به رنگ زرد من بر میخورد برگ خزان زعفران میمالد از خجلت به روی خویشتن بیخبر از پیچ و تاب هم سیه روزان نیند میتوان پرسید حال ما ز موی خویشتن بارها نومید برگشتم ز دکان مسیح به که خود باشم به همت چاره جوی خویشتن چون غبارآلود میگردم ز خواب بیغمی تازه میسازم به خون دل وضوی خویشتن بس که صائب خویش را در عشق او گم کردهام میکنم از همنشینان جستجوی خویشتن