صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد ز پیریها مرا گوش گران مهر دهن چون زبان آور شوم چون بسته شد راه سخن؟ مغز من از پوچ گویان خانه زنبور بود گوش سنگین شد حصار آهنین از بهر من میکند بیپرده عیبش را به آواز بلند هر که در گوش گران آهسته میگوید سخن از چه از گفتار خود را نیک یا بد میکنی؟ چون به خاموشی ز نیکان میتواند شد بیسخن گر ز بیسرمایگی دستت ز سیم و زر تهی است میتوان تسخیر دلها کرد با خلق حسن میتوان پرهیز کرد از دشمنان خارجی وای بر آن کس که گرگ او بود در پیرهن از طبیبان چاره گوش گران صائب مجو کیست این در را گشاید جز خدای ذوالمنن؟