صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با لب او کار دندان میکند سین سخن زین سبب کم حرف افتاده است آن شیرین دهن سوختم، پاس دل بیتاب دارم تا به کی؟ بیش ازین نتوان نهفت اخگر به زیر پیرهن چشم مجمر موم را خوناب حسرت میکند چون تواند گشت خاموشی مرا مهر دهن؟ چیدن دامن ز صحبتها کمند شهرت است شمع فانوسم که باشد خلوتم در انجمن تشنهای از آب او هرگز لب خودتر نکرد سرنگون هر چند افتاده است آن چاه ذقن سیم و زر بر آتش حرص آب نتواند زدن از گرستن نیست مانع شمع را زرین لگن در حریم بیضه چون عیسی شود گویا ز مهد نیست حاجت طوطی ما را به تلقین سخن بسترش خار است صائب تا بود در کان گهر نیست جز سنگ ملامت رزق پاکان از وطن