صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اول ما نیستی و آخر ما نیستی است هستی پا در رکاب ماست خوابی در میان دست از دنیا و مافیها به جز میشستهایم در میان ما و زهادست آبی در میان حالت پوشیده احباب در بزم حضور میشود ظاهر چو میآید کتابی در میان از سبب مگذر که پر گوهر نمیگردد صدف از کرم تا پای نگذارد سحابی در میان هر که بست از گفتگو لب، نیست بیکیفیتی کوزه سربسته میدارد شرابی در میان پوست زندان است بر هر کس که دارد جوهری تیغ جوهردار دارد پیچ و تابی در میان پیش اهل حال صائب محشر آمادهای است هر کجا باشد سؤالی و جوابی در میان چون صدف دارد خمش در خوشابی در میان غنچه نشفکته را باشد گلابی در میان زود بر هم میخورد هنگامه حسن و عشق را گر نباشد پرده شرم و حجابی در میان برنمی آرد نفس نشمرده چون صبح از جگر هر که میداند بود پای حسابی در میان هست در موی کمر تنها بتان را پیچ و تاب هر سر موی تو دارد پیچ و تابی در میان نیست در وحدت سرای آفرینش ذرهای کز فروغ او ندارد آفتابی در میان از هوای گوهر یکتای آن بحر محیط جنت دربسته دارد هر حبابی در میان دیده روشندلان بیپرده میبیند لقا هست اگر در چشم ظاهربین نقابی در میان در حقیقت مو نمیگنجد میان حسن و عشق گر چه در ظاهر بود ناز و عتابی در میان دوستان از بیدماغی خون هم را میخورند نیست در بزمی که مینای شرابی در میان گر عزیزان لعل و گوهر قیمت یوسف دهند پیش ارباب بصیرت دارد آبی در میان