صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان وقت را خوش کردهام من از خوشیهای جهان از جهان و نعمت او داشتم امیدها کند شد دندان حرص من ز سیمای جهان خم چه پروا دارد از جوش شراب لاله رنگ؟ چرخ از جا در نمیآید ز غوغای جهان گوشه امنی که برگ عیش فرش او بود نیست غیر از گوشه دل در سراپای جهان حاصلی جز ماندگی مردم ندارند از سفر میدهد از تیه موسی یاد، صحرای جهان تشنگی نتوان به آب شور بردن از جگر دست کوته دار زنهار از تمنای جهان مردم عالم ز خست خون هم را میخورند ورنه نعمت نیست کم بر خوان یغمای جهان سرخ رویی در شراب نارس این نشأه نیست میکند دل را سیه چون لاله صهبای جهان پردههای گوش من چون آسمان نیلوفری است بس که میآید گران بر گوش غوغای جهان دایم از روی نسب بر هم تفاخر میکنند نیستند از یک پدر پنداری ابنای جهان من کدامین قطرهام کز تلخکامی وارهم آب گوهر تلخ شد از شور دریای جهان شکرلله بار دیگر صائب از اقبال بخت زنده کرد از شعر خود ما را مسیحای جهان