صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود را نگاه دار چو آیینه در نمد خود را نمیتوان نفس از دار و گیر عقل کشید به زور میبرهانید از خرد خود را کسی که بر سخن اهل حق نهد انگشت برهنه بر دم شمشیر میزند خود را مقام زنده دلان نیست خاکدان جهان به زندگی مگذارید در لحد خود را ز حمل بار امانت به تنگ میآیید به مردمان منمایید معتمد خود را ز قید نفس، ترا عقل میکند آزاد که ماه مصر به تدبیر میخرد خود را کجا ز بوته دوزخ خلاص خواهد یافت؟ کسی که پاک نکرده است از حسد خود را مشو ز گرد کسادی غمین که از ساحل رساند موج به دریا ز دست رد خود را مکن شتاب که جان میبرد به صبر برون شناوری که به سیلاب میدهد خود را اگر چه عشق مجازی بود نمکچش عشق نمکچشی است که بر دیگ میزند خود را ز حرف نیک و بد خلق هر که شد خاموش خلاص میکند از طعن نیک و بد خود را حسد به اهل حسد کار میکند صائب چنان که آتش سوزنده میخورد خود را