صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان رفتهاند از حلقه ماتم برون دیوانگان هر دم از بیاختیاری صورتی بر میکنند مهره مومند در دست جنون دیوانگان سنگ طفلان چیست، کز جان و دل سختی پذیر کوه را سازند بیصبر و سکون دیوانگان در بیابانی که باشد لاله زارش بوی خون مست گردند از شراب لاله گون دیوانگان تا ز چشم شور ارباب خرد ایمن شوند میزنند از داغ، نعل واژگون دیوانگان بلبلان دیوانهاند و بوی گل از اتحاد میدود در کوچه و بازار چون دیوانگان میکند باد مخالف شور دریا را زیاد میشوند آشفته صائب از فسون دیوانگان