صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۷۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگان در حرم محراب میجویند این نادیدگان شوق را افسرده میسازد وصال دایمی میبرند از وصل لذت بیش هجران دیدگان میشوند از سادگی در بوته خجلت گلاب چون گل بیدرد در باغ جهان خندیدگان عیب دنیا را نمیبینند با صد چشم خلق گر چه بیپرده است در چشم نظرپوشیدگان نیستند از روی میزان قیامت منفعل با دو چشم عاقبت بین خویش را سنجیدگان در شبستان لحد خواب فراغت میکنند در دل شبها ز بیداری به خود پیچیدگان هر که دستار تعین از سر خود وا نکرد در صف مردان بود کمتر ز سر پوشیدگان میشوند از لاغری در هفتهای پا در رکاب از فروغ عاریت چون ماه نوبالیدگان چون گل رعناست میرا زردرویی در قفا سرخ رو باشند دایم خون دل نوشیدگان قدر درویشی کسی داند که شاهی کرده است راحت ساحل شود ظاهر به طوفان دیدگان از خموشیهای اهل فهم در تحسین شعر میخلد افزون به دل تحسین نافهمیدگان با کمال بیبری باشند صائب تازه رو در گلستان جهان چون سرو دامن چیدگان