صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۸۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان نیست چیزی غیر بوی گل غذای بلبلان تا کدامین سنگدل گل چید ازین گلشن که باز بوی خون میآید امروز از نوای بلبلان خار در چشم خزان ریزد نسیم جلوهاش گر نپیچد شاخ گل سر از رضای بلبلان سخت میترسم چو برگ لاله گردد داغدار گوش گل از ناله دردآشنای بلبلان جذبهای با ناله عشاق میباشد که گل میدود از پوست بیرون در هوای بلبلان چون گل کاغذ بود با تازه رویان بهار نغمههای خشک مطرب با نوای بلبلان سبزه خوابیدهای نگذاشت در گلزارها های هوی میپرستان، هایهای بلبلان غنچه مستور را خواهد فتاد از بام طشت گر چنین بیپرده خواهد شد صدای بلبلان غنچه نشکفته در گلزار نتوان یافتن از نسیم نغمههای دلگشای بلبلان چاک در دیوار گلشن چون قفس خواهد فتاد گر چنین بالد گل از مدح و ثنای بلبلان از نوای عندلیبان باغ پر آوازه است شاخ گل دستی است از بهر دعای بلبلان خرده گیری نیست کار کیسه پردازان عشق ورنه گل آماده دارد خونبهای بلبلان نیست آن بیدرد را پروای عاشق، ورنه گل تا سحر چون شمع میسوزد برای بلبلان جنگ دارد با محبت خواب، ورنه شاخ گل کرده است از غنچه سامان متکای بلبلان میکند قانون عشرت ساز بهر گلستان نوبهار از مد آواز رسای بلبلان ناله تنهایی من بیاثر افتاده است ورنه شاخ گل گذارد سر به پای بلبلان صائب ایام خزان جوش بهاران میزنند تا صریر کلک من شد پیشوای بلبلان