صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خاک را دامان پر زر میکند فصل خزان بادها را کیمیاگر میکند فصل خزان شاخساران را به رنگ عود برمی آورد برگها را صندلتر میکند فصل خزان طوطیان سبزپوش عالم ایجاد را حله طاوس در بر میکند فصل خزان از رخ زرین، بساط خاک را در یک نفس آسمان پر ز اختر میکند فصل خزان میپرد چون نامه اعمال، برگ از شاخسار باغ را صحرای محشر میکند فصل خزان رتبه ریزش بود بالاتر از اندوختن از بهاران جلوه خوشتر میکند فصل خزان برگ را چون میوههای پخته میریزد به خاک پای خواب آلود را پر میکند فصل خزان بوسه بر دستش، که از نقش و نگار دلفریب برگها را دست دلبر میکند فصل خزان گر چه از دست زر افشانش زمین کان طلاست خرقه صد پاره در بر میکند فصل خزان از رخ چون زعفران، چین جبین خاک را خنده رو چون سکه زر میکند فصل خزان در کهنسالی عیار فکرها روشنترست آبها را پاک گوهر میکند فصل خزان شوق آتش را هوای سرد، دامان صباست رغبت میرا فزونتر میکند فصل خزان میکند از پیکر بستان لباس عاریت برگ پوشان را قلندر میکند فصل خزان بر امید خط پاکی از جهان رنگ و بو هر چه دارد خرج دفتر میکند فصل خزان میزند بتخانه گلزار را بر یکدگر کار ابراهیم آزر میکند فصل خزان برگها را میکند در کف زدن بیاختیار چون سماع بیخودی سر میکند فصل خزان گر چنین از آه سرد آتش زند در بوستان عندلیبان را سمندر میکند فصل خزان از برات عیش، صائب دامان آفاق را با پریشانی توانگر میکند فصل خزان