صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بر سر بالین بیدردان گل احمر فشان عاشقان را سوزن الماس در بستر فشان شکر این معنی که عمر جاودانی یافتی مشت آبیای خضر بر خاک اسکندر فشان چون سبکباری براقی نیست در راه طلب در بساط زندگانی هر چه داری برفشان در محیط آفرینش از صدف کمتر مباش تیغ اگر بارد به فرقت از دهن گوهر فشان میدهد زخم زبان اندام، سنگ خاره را خرده جان چون شرر بر تیشه آزرفشان مگذران بیگریه مستانه وقت صبح را در زمین پاک هر تخمی که داری برفشان گر نداری دسترس چون منعمان بر سیم و زر سیم ناب اشک بر رخساره چون زر فشان از غبار خاکساری دیده رغبت مپوش گرد راه از خویشتن در چشمه کوثر فشان گر نخواهی پشت پا زد بر جهان، پایی بکوب دست اگر نتوانی افشاند آستینی برفشان تن مزن زنهار چون پروانه بعد از سوختن رنگ عشق تازهای زین مشت خاکستر فشان نیشکر بعد از شکستن میشود شاخ نبات بشکند هر کس ترا بر یکدگر، شکر فشان چون به خواری عاقبت بر خاک میباید فشاند با لب خندان چو گل صائب به گلچین سر فشان