صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شاخ چون دست کریمان شد زرافشان از خزان در زر خالص زمین گردید پنهان از خزان در درختان همچو نخل طور آتش در گرفت جامه فانوس شد دیوار بستان از خزان آب اگر در نوبهاران میچکید از روی باغ میچکد آتش ز رخسار گلستان از خزان آفتاب نوبهاران گر به زردی رو نهاد شد ز هر برگ اختر سعدی فروزان از خزان گر چه با دست نگارین عقده نتوان باز کرد صد گره وا شد ز دلهای پریشان از خزان چون پریزاد ابرها بال و پر رحمت گشود بوستان شد شهر زرین سلیمان از خزان از بهاران چند روزی گر چه برگ عیش یافت شد زمین را پر ز برگ عیش دامان از خزان خاک مظلم کز ترشرویی چو سیم قلب بود چون زر خوش سکه شد یک روی خندان از خزان برگها از بس به رغبت دست افشانی کنند سرو نزدیک است گردد پایکوبان از خزان میبرد چون پاکبازان دل ز مردم بیشتر گر چه شد جمعیت بستان پریشان از خزان وقت بیبرگی چو بلبل چون فراموشش کنم؟ من که دیدم از بهاران بیش احسان از خزان از فنا پروا نباشد مردم بیبرگ را برگ گردد چون چراغ صبح لرزان از خزان انقلابی در دل آزاد ما چون سرو نیست باغبان گردید اگر دلسرد بستان از خزان نیست با سوداییان فصل بهاران سازگار میشود صائب دماغ من به سامان از خزان