صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۷۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکند گل زردرویی از شراب دیگران دردسر میگردد افزون از گلاب دیگران با وضوی دیگری میبندد احرام نماز تازه دارد هر که روی خود به آب دیگران چون صدف از گوهر خود خانه من روشن است نیست چشم من به ماه و آفتاب دیگران میکند با دیده مغرور من کار نمک گر فتد در کلبه من ماهتاب دیگران از جواب خشک گردم بیش از احسانتر دماغ چشمه حیوان من باشد سراب دیگران چون نسیم صبح، گردم گرد هر جا غنچهای است میگشاید دل مرا از فتح باب دیگران خفته را گر خفتگان بیدار نتوانند کرد چون مرا بیدار کرد از خواب، خواب دیگران؟ گر نه پیوسته است با هم رشته جانها، چرا عمر کوته شد مرا از پیچ و تاب دیگران؟ از خدا شرمی نداری در گنهکاری، ولی دست میداری ز عصیان از حجاب دیگران از حساب کردههای خود نظر پوشیدهای نیستی یک لحظه فارغ از حساب دیگران در قبول شعر هر کس را مذاق دیگرست حالی عاشق نگردد انتخاب دیگران چند در افسانه سنجی روزگارم بگذرد؟ تا به کی بیدار باشم بهر خواب دیگران؟ میتوان صائب به سیلی روی خود تا سرخ داشت از چه باید کرد رنگین از شراب دیگران؟