صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از نگاه خیره چشم یار میگردد گران از عیادت دایم این بیمار میگردد گران سر سبک چون شد ز می، دستار میگردد گران وقت طوفان کف به دریابار میگردد گران آه ازان آیینه رو کز بس صفا بر خاطرش طوطی خوش حرف چون زنگار میگردد گران کی به فکر حلقه آغوش ما خواهد فتاد؟ آن که او را بر کمر زنار میگردد گران هر که منع از آرزوی دل کند بیمار را گر بود عیسی، که بر بیمار میگردد گران گر بود رطل گران بر دل گران مخمور را کوه غم هم بر دل بیدار میگردد گران هر چه غیر از بوی پیراهن بود، یعقوب را بر دل و بر دیده خونبار میگردد گران بار بردار از دل مردم که بر دوش زمین برندارد هر که از دل بار، میگردد گران هر رگ ابری که از احسان گرانبارم کند بر دلم چون تیغ لنگردار میگردد گران مشت آبی زن به روی خود که خواب بیخودی بیشتر در دولت بیدار میگردد گران از گرانجانی در آن عالم کنندش سنگسار هر که بر دل خلق را بسیار میگردد گران از دل پر خون نباشد شکوه خون آشام را چون تهی شد شیشه بر خمار میگردد گران خانه بر دوشان نمیگیرند در جایی قرار سیل کی بر خاطر کهسار میگردد گران؟ نیست از بیباکی دلدار صائب غم مرا درد من از پرسش اغیار میگردد گران