صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سالکان را کی دل از اسباب میگردد گران؟ خار و خس کی بر دل سیلاب میگردد گران؟ شرط طاعت چشم گریان و دل سوزان بود شمع خامش بر دل محراب میگردد گران میشکافد جوشن ابر سیه را تیغ برق کوه غم کی بر دل بیتاب میگردد گران؟ نیست خون بیگناهان بار بر دل حسن را از شفق کی مهر عالمتاب میگردد گران؟ قلقل مینا مرا در چشم میریزد نمک خواب هر چند از صدای آب میگردد گران میکشان را میشود بر خاطر نازک سبک جام هر چند از شراب ناب میگردد گران حرف تلخ ناصحان افسانه خوابش شود هر که را سر از شراب ناب میگردد گران بستر نرم است خار پیرهن دل زنده را گرز مخمل دیگران را خواب میگردد گران روشنایی رهروان شوق را بال و پرست غافلان را خواب در مهتاب میگردد گران از سبکروحان دل روشن گرانی میکشد بر دل آیینهام سیماب میگردد گران پیش روشن گوهران هر کس لب خود وا کند چون صدف از گوهر سیراب میگردد گران سالک از کلفت نیندیشد که گردد تندتر هر قدر از گرد ره سیلاب میگردد گران دولت سنگین دلان را نعل در آتش بود در زمین نرم پای آب میگردد گران صائب از زخم زبان سرگشتگان را باک نیست خار و خس کی بر دل گرداب میگردد گران؟