صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۶۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خضر اینجا خاک میلیسد ز شرم ناکسی من کیم تا تیغ او گردد به خونم ترزبان؟ غمزهاش را خط پشیمان از دل آزاری نکرد تیغ را پیچیده کی میگردد از جوهر زبان؟ سعی کن کردارت از گفتار باشد بیشتر همچو تیغ از جوهر ذاتی مشو یکسر زبان چون صدف هر کس که دندان بر سر دندان نهد گوهر شهوار جای حرفش آید بر زبان جوهر ذاتی بود از لاف دعوی بینیاز آبداری بس بود در دانه گوهر زبان هر که آب روی خجلت را شفیع خود کند از مروت نیست آوردن گناهش بر زبان خار را گل ز آتش سوزان سپرداری کند در پناه مهر خاموشی بود خوشتر زبان کشتی از موج خطر پیوسته میلرزد به خویش رفت آسایش ز دل تا گشت بیلنگر زبان همچو آب گوهر از موج حوادث ایمن است هر که را در عالم آب است کوتهتر زبان همچو برگی کز هجوم میوه پنهان میشود هست مستغرق به شکر نعمت حق هر زبان گفتگوی آن بهشتی روی را بر لب میار تا نشویی صائب از سرچشمه کوثر زبان تا به وصف آن دهن شد سبزه خط ترزبان طوطیان بر خاک میمالند از شکر زبان